donderdag 24 september 2015

Ziek

Ik kan het niet, ziek zijn. Ik ben de slechtste patiënt ooit.
Ik heb er geen zin in, met de twee draakjes in huis heb ik er geen tijd voor. En bovenal heb ik er helemaal geen energie voor.
Jammer, maar helaas. Eens in de tien jaar heb ik een virus te pakken en ben ik gevloerd. Anderhalve week geleden begon het. Zo uit het niets zat ik te bibberen op de bank. Ijskoud had ik het.
Ontkennen! Doorgaan!
Een dag later had ik het nog steeds koud, zat ik 's avonds met een dekentje op de bank.
Weer een dag later viel er niet veel meer te ontkennen. Hoestaanvallen en koorts.
Haakwerkjes liggen er verloren bij. Verder dan een paar pagina's lezen en wat wordfeuden kom ik niet.
Inmiddels ben ik gelukkig weer koorts-vrij, heb ik ruim tien toeren haakwerk uitgetrokken, een paar toeren gehaakt en alles weer gefrustreerd aan de kant gegooid.
Mijn hoofd heeft er nog geen zin in. Concentratie is ver te zoeken.
Wél kan ik een paar fotootjes delen van mijn nieuwste projectje, wat het is blijft nog even geheim.
Niet omdat het iets vernieuwends, geweldig, nooit eerder vertoond is. Nee, gewoon omdat ik nog niet precies weet of het wel wat gaat worden, of het me wel lukt.
Oh, en wie al denkt te weten wat het gaat worden, mag het natuurlijk zeggen!

Het begin, met kladjes, uitgetrokken garen, naald om een steek te markeren.


En nog stiekem een 'groepsfoto' van alle kleurtjes!


Liefs, Desirée

dinsdag 15 september 2015

Ontdekkingsreizigstertje

Daar zit ze dan. Op het omgekeerde deksel van de vormenstoof. Haar sokjes wéér uit. Een pollepel tussen haar teentjes.
Gehypnotiseerd kijkt ze naar de tv. Blije liedjes en poppetjes hebben haar volledige aandacht.
Ik geniet van het moment... Oh, wacht. Het is alweer voorbij.
Houten blokken vliegen door de woonkamer, een lekkende beker ligt ergens op de grond, overal stukken van haar rijstwafel. Een hond die het rampgebied niet tijdig kon verlaten.
Niets is veilig voor deze kleine ontdekkingsreizigster.
Ik vis nog maar eens het speeltouw van de hond uit haar mond. red een afstandsbediening van een wrede dood.
Als ik aardappels sta te schillen, zie ik vanuit een ooghoek twee voetjes vanachter de bank omhoog steken.
Eindelijk is het haar gelukt, ze heeft de rugleuning van de bank overwonnen en zit in de vensterbank.
Stilletjes speelt ze met een verstopt haakwerkje.
Toer na toer wordt vakkundig uitgetrokken.
Uren werk, op een hoopje in de stoffige vensterbank.
Nu zou je denken dat dit alles zwaar overdreven is, gedramatiseerd om het leuker te maken. Zodat het wat lekkerder wegleest.
Welnee, zo gaat het hier nou eenmaal.
De ene dag wat meer dan de andere. Heerlijk!
En dat haakwerk? Daar kijken we morgen wel weer naar. Of overmorgen, of..

Tja, weinig vooruitgang dus. Freddy en Jacques liggen in de kast te wachten tot ik weer verder ga.
En in de vensterbank ligt een nieuw projectje, een eigen ontwerpje. Benieuwd of het gaat worden zoals het plaatje wat ik in mijn hoofd heb.
Vast niet ;)

Liefs, Desirée

vrijdag 4 september 2015

Populair

Ik ben lid van een aantal 'haakgroepen' op Facebook.
Inspiratie opdoen, patroontjes uitwisselen, elkaar helpen.
Best leuk. zou je denken. Ja, niet dus.
Ook in haakland zijn er trends. En aangezien de mens een kuddedier is, volgt iedereen elkaar.
Eendjes, truien, tunieken, poncho's, omslagdoeken.. You name it, de dames haken het.
De (identieke) creaties volgen elkaar in een razend tempo op. De een vaak nog afzichtelijker dan de ander.
Maar dat mag je natuurlijk niet hardop zeggen.
Alles moet met de mantel der liefde overgoten worden.
Ook als er voor de 49343754092ste keer naar het zelfde patroon wordt gevraagd.
Of als iemand 'trots' een foto showt van haakwerk-slopende huisdieren.
Ik heb ooit eens iemand gevraagd of ze haar huisdier na het maken van de foto nog heeft bestraft.
Dat snapte ze niet, het was immers haar lieve hondje.
Toen ik haar daarop vertelde dat ik mijn lieve hondje toch echt wel genadeloos op zijn flikker zou geven als hij ooit zoiets zou doen, was ik opeens een dierenmishandelaar en het leven niet waardig.
Leuke avond was dat.

Tegenwoordig houd ik me braaf afzijdig. Help alleen wanneer ik denk dat iemand er ook echt iets mee doet, like foto's die ik echt tof vind en post er amper wat.
Al is dat natuurlijk te wijten aan mijn ontzettend trage tempo.
Ik voel de behoefte niet zo om 1000 meter garen per dag weg te haken. Soms is 10 al meer dan genoeg!
Het is een hobby! En hobby's moeten leuk blijven.

En om het helemaal leuk te houden, een paar vooruitgang-foto's van Freddy! "Bijna" klaar. Alleen nog zijn poten. Zijn verschrikkelijk lange, dodelijk saaie, lange poten.
Had ik al  gezegd dat zijn poten lang zijn? Nouja, dat dus. Freddy ligt nu dus zielig in de kast, zonder zijn poten, omdat ik dat een pokkewerk vind. Arme Freddy!








Liefs, Desirée